دسته: جشنواره فیلم فجر نمایش از جمعه, 21 بهمن 1390 16:58
فیمروز، عباس خادم الحسینی- «پله آخر» از همان ابتدا کنجکاوی آدم را تحریک میکرد. فیلمی با برداشت آزاد از «مردگان» جیمز جویس. «پله آخر» فیلم کمیابی در سینمای ایران است. سینمایی که در حصار ملودرامهای اجتماعی اسیر شده است و هیچ نوع سینمای دیگری مجال نفس کشیدن هم در آن ندارد.
فیلم با voice over (نریشن) خسرو (علی مصفا) روایت میشود که بسیار جذاب و متفاوت است. ذهنیت سیال خسرو ماجرای مرگ خود را به نحوی منحصر به فرد برای بیننده تعریف میکند. مردی که متوجه میشود زنش دچار غمی نهفته است و در پی یافتن حقیقت ماجراست و در این راه متوجه میشود که زنش در گذشته معشوقه عاشق دیگری بوده است.
علی مصفا در مقام کارگردان، با هوشیاری بسیار نوستالژیای کودکی خود را با خط اصلی داستان در میآمیزد و بیننده را به یاد حس و حال فیلمهای فلینی میاندازد اما با تلخی فیلمهای آنتونیونی. البته این فقط بخشی از احساسی است که از این فیلم دریافت میکنیم. فیلم قدم در لایههای متفاوتی میگذارد. گشت و گذار در درونیات و مسئله مرگ و خاطرات کودکی و ...
بیشک صحبت در مورد فیلم بحث بسیار میطلبد. اصولاً در ایران کمتر کسی یافت میشود که با این ظرافت و دغدغه دست به ساخت فیلمی شخصی بزند، آن هم با سرمایهای شخصی. اما مصفا این مسیر دشوار را بسیار قابل قبول طی کرده و حاصل کار چیزی فراتر از سطح سینمای ایران است.
شاید در پایان صحبت از بازی استاندارد بازیگران فیلم خالی از لطف نباشد. لیلا حاتمی دارد به آن مرحله از بازیگری دست مییابد که مبتنی بر تکنیک و آگاهی است. همچنین علی مصفا و علی رضا آقاخانی انگ نقش انتخاب شدهاند و بازیهای خوبی را از خود به نمایش میگذارند.
هر چند با اوضاع نابه سامان سینمای ایران احتمال اکران مناسب «پله آخر» و استقبال از آن ناچیز است، ولی نباید از دستاورد ارزنده علی مصفا با بیتفاوتی گذشت. این نوع فیلمسازی شاید خیلی با سلیقه عمومی منتقدان و مسئولان سینمایی و مردم همسو نباشد، اما همان حلقه گمشده سینمایی است که مدتها خود را با عناوینی نظیر معناگرا و ملی و... سرگرم کرده است.
