فیلمروز

Login
Close
ورود به حساب کاربری ایجاد حساب کاربری

Log in with Facebook

جشنواره فیلم کن 2012 

http://www.filmrooz.com/modules/mod_image_show_gk4/cache/paziraee-gallerygk-is-144.jpglink
http://www.filmrooz.com/modules/mod_image_show_gk4/cache/taranehgk-is-144.jpglink
http://www.filmrooz.com/modules/mod_image_show_gk4/cache/boghz_9gk-is-144.jpglink
0 1 2

یادداشتی بر فیلم «آمین خواهیم گفت» / سقوط آزاد

Amin2

 فیلمروز، علیرضا سید - «آمین خواهیم گفت» شلیک نهایی سامان سالور به تمامی امیدها و آرزوهایی بود که روزگاری به قریحه فیلمسازی و آینده مسیر کارنامه هنری‌اش داشتیم. پس از تماشای فیلم، اولین فکری که ذهن مخاطب را به خود مشغول می‌کند این است که چگونه کارگردانی که زمانی با شاهکار «چند کیلو خرما برای مراسم تدفین» توانست خود را بعنوان یکی از استعدادهای درخشان سینمای ایران تثبیت نماید، به ورطه ساخت آثار ضعیفی چون «سیزده پنجاه و نه» و «آمین خواهیم گفت» گرفتار آمده است.

آنچه ما را پیش از تماشای آخرین فیلم سالور به ساخته شدنش امیدوار می‌ساخت، شبیه بودن فضای این فیلم با بهترین ساخته کارگردان یعنی «چند کیلو خرما برای مراسم تدفین» و دور شدن وی از فضای درنیامده فیلم پیشینش «سیزده پنجاه و نه» بود. امیدی که دقایق ابتدایی فیلم نوید برآورده شدنش را می‌داد اما همینکه از فضاسازی اولیه فیلم می‌گذریم و به جایی می‌رسیم که نویسنده و کارگردان باید ما را در مواجهه با قصه و شخصیت‌های آن قرار دهند، بر خلاف انتظارات و پیش‌بینی‌هایمان، به این نکته پی می‌بریم که خلاقیت و ذوق هنری سالور خیلی زودتر از آنکه به شکوفایی و تکامل برسد، به سقوط و نابودی گرویده است.

اصلی‌ترین مشکل «آمین خواهیم گفت» پیش از آنکه ضعف قصه باشد، عدم حضور آن است. سالور ابداً نمی‌تواند با توسل ظاهری به مفهوم مدرنیته فیلمش را ضدقصه اعلام نماید و بدین طریق ایرادهای آشکار آن را مخفی نماید زیرا که بی‌قصه بودن فیلم نه تنها برخواسته از مفهومی تماتیک نیست بلکه از سردرگمی نویسنده در نوشتن داستانی به ظاهر ساده ناشی می‌گردد. دومین مشکل برجسته آخرین فیلم آقای سالور، کارگردانی به اصطلاح دیمی و سردستی‌ وی و نیز بی‌دقتی بی‌اندازه‌ای که در به نمایش درآوردن جزئیات فیلم داشته است، می‌باشد. گرچه اگر در زمینه کارگردانی خلاف این امر هم محقق می‌شد، به دلیل ضعف بیش از اندازه فیلمنامه «آمین خواهیم گفت»، نتیجه کار قطعاً تفاوت چندانی با نتیجه فعلی نداشت.

در انتها باید اضافه کرد که سامان سالور برای ادامه حیات سینمایی‌اش نیازمند بازسازی درونی خویشتن چه از نظر آکادمیک و چه از نظر ایدئولوژیک است. وی باید  در زمینه نویسندگی و کاگردانی به دنبال آموختن مسیرهای جدیدی باشد وگرنه با ادامه دادن جاده انحرافی دو فیلم آخرش، پیش از آنکه خودش تصور بکند به شکلی غیرقابل بازگشت به فیلمسازی درجه دو تبدیل خواهد شد.

           

این مطلب را به اشتراک بگذارید

آبي قرمز برنزي

كليه حقوق و امتيازات اين سايت متعلق به Filmrooz.com مي باشد.