فیلمروز

Login
Close
ورود به حساب کاربری ایجاد حساب کاربری

Log in with Facebook

جشنواره فیلم کن 2012 

http://www.filmrooz.com/modules/mod_image_show_gk4/cache/paziraee-gallerygk-is-144.jpglink
http://www.filmrooz.com/modules/mod_image_show_gk4/cache/taranehgk-is-144.jpglink
http://www.filmrooz.com/modules/mod_image_show_gk4/cache/boghz_9gk-is-144.jpglink
0 1 2

یادداشتی بر فیلم «پذیرایی ساده» / متفاوت ترین فیلم چند سال اخیر سینمای ایران

پذیرایی ساده

فیلمروز، فرهاد دل آرام - آخرین فیلم مانی حقیقی در مقام مؤلف، یکی از عمیق‌ترین و نایاب‌ترین فیلمهای سینمای ایران است. فصل آغازین فیلم با موسیقی غیرمعمول به تیتراژ آغازین فیلم ختم می‌شود و بیننده را میخکوب می‌کند. همین شروع، نویدبخش فیلمی جدای از سینمای معمول ایران است. سینمایی که‌گاه گداری فیلمهای درام و ملودرامی با بسترهای اجتماعی قوی از آن بیرون می‌آید اما «پذیرایی ساده» از این دست فیلم‌ها نیست.

مانی حقیقی در چند فیلم قبلی‌اش همیشه خواسته بود ذهن خود را که به واسطه تحصیل در رشته فلسفه رنگ و بویی متفاوت از سینمای ایران را داشت در بستر ایده‌ای خوب عرضه کند اما همیشه ضعف فیلمنامه‌هایش، فیلم را در حد‌‌ همان ایده نگه می‌داشت و فیلم‌هایش را متظاهر جلوه می‌داد. اما پذیرایی ساده به هیچ وجه در حد فقط یک ایده بکر نمی‌ماند و با هر دقیقه‌ای که از فیلم پیش می‌رود داستان با ریتمی عالی به عمقی عالی از شخصیت‌هایش و شناخت جامعه می‌رسد. فیلم با هر سکانسش در به تفکر فرو بردن تماشاچی موفق عمل می‌کند و در عین تلخی تک تک لحظاتش به لطف دیالوگ نویسی‌های فوق العاده خود از مخاطب عام هم دور نمی‌افتد و آن‌ها را هم تا حدی راضی نگه می‌دارد. عده‌ای شاید بعد اخلاقی فیلم را حس کنند و با آن درگیر شوند، عده‌ای هم شاید بستر جامعه‌شناسی و عده‌ای دیگر بعد سیاسی فیلم را درک کنند اما در هر صورت فیلم با چند لایه‌ای که در خود جای داده است، بیننده آگاه را راضی از سینما راهی می‌کند.

 

بازی‌های فیلم همگی فوق العاده هستند و شخصیت نویسی عالی نویسندگان را به طور تمام و کمال برای بیننده ملموس می‌کنند، البته نوع شخصیتهایی که در این فیلم دیده می‌شود شاید به ندرت در سینمای ایران دیده شده است و شاید تا حدی برای کسانی که فیلمهایی از این دست ندیده‌اند، غریب جلوه کند، به طور مثال وقتی شخصیتی در فیلم در کمال آرامش است و می‌خندد و اما به طور آنی لحنش تغییر می‌کند و گویا به شخصیت دیگری تبدیل می‌شود. امیدوارم که امیررضا کوهستانی جوان که تا پیش از این به عنوان نویسنده و کارگردان تئا‌تر خوش درخشیده بود، بیشتر در سینما دیده شود و مانی حقیقی در فیلمهای آینده‌اش هم بتواند به همین منوال و دیدگاه‌اش در سینما ادامه دهد. البته به امید اینکه این فیلم فوق العاده به اکران عمومی هم درآید تا بتوان بعد از دیده شدن فیلم خیلی بیشتر از این نوشته کوتاه در مورد جزئیات فیلم مطلب بنویسیم.


این مطلب را به اشتراک بگذارید

آبي قرمز برنزي

كليه حقوق و امتيازات اين سايت متعلق به Filmrooz.com مي باشد.