دسته: جشنواره فیلم فجر نمایش از چهارشنبه, 19 بهمن 1390 12:08
فیلمروز، عباس خادم الحسینی- اولین ساخته رضا عطاران در کسوت کارگردان فراتر از آن چیزی بود که می شد تصور کرد. " خوابم میاد" فیلمی است که می توان به راحتی ردپای خلاقیت عطاران در نمایان کردن جزئیات را مشاهده کرد. جزئیاتی که به لطف تجربه عطاران به موقعیت هایی کمیک تبدیل می شوند. موقعیت هایی سراسر درست و لذت بخش.
انتخاب هوشمندانه اکبر عبدی در نقش پیرزن بسیار جسورانه و شجاعانه است. عبدی هم به حق بازی درخشانی را از خود به جای می گذارد. شاید پرده اول فیلم عطاران را بتوان از بهترین فصل های کمدی سینمای ایران دانست. کارگردانی و فیلمبرداری متناسب در کنار ارجاع های متعدد سینمایی زمینه ساز شکل گیری فصلی درخشان شده است. اما فیلم در پرده دوم به طور چشمگیری دچار افت می شود. نه به اندازه ای که غیر قابل تحمل باشد، بلکه مسیر فیلم تا حدود زیادی تغییر می کند. آن جنس کمدی فصل اول که مختص عطاران است تبدیل می شود به کمدی ای که از جنس کمدی های مهران مدیری است.
شخصیت های عادی و موقعیت های عادی جایشان را به تیپ های غیر متعارفی می دهند. شخصیت سروش صحت کاملاً با آدم های عطاران فرق دارند و همین امر باعث می شود که از فصل دوم به اندازه فصل اول لذت نبریم. همچنین پایان غیر متعارف " خوابم میاد" با اینکه بسیار غافلگیرکننده و خاص است ولی پا روی قواعد ژانر می گذارد و بیننده را در شوک فرو می برد. شاید باید این را هم پای این گذاشت که اصولاً عطاران قصد نداشته است که یک کمدی معمولی بسازد و در پی آن بوده است که مسیری جدید را تجربه کند. مسیری که بسیار امیدوار کننده نشان می دهد.
تماشای "خوابم میاد" باعث می شود که بی صبرانه و با کنجکاوی در انتظار کار بعدی عطاران بنشینیم.
