یادداشتی کوتاه بر «آمین خواهیم گفت» / یک افتضاح کامل

دسته: جشنواره فیلم فجر نمایش از چهارشنبه, 19 بهمن 1390 11:46

فیلمروز، زرتشت کاشفیان - «آمین خواهیم گفت» فیلم خیلی بدی است. خیلی سعی کردم تا نکتهٔ مثبتی از این فیلم پیدا کنم و درباره‌اش بنویسم اما ظاهرا چنین کاری شدنی نیست. شاید فقط بشود به موسیقی خوب فیلم اشاره کرد که البته از آن هم بد استفاده شده و در لحظه‌های مثلا سوز دار فیلم، بیشتر تماشاگر را به خنده می‌اندازد. مهم‌ترین نکتهٔ فیلم این است که چطور فیلمسازی که روزی فیلم خوبی مثل «چند کیلو خرما...» را ساخته، حالا فیلمی اینچنین بد می‌سازد. اینکه کارگردان جوانی مثل سالور فکر کند که این فیلم جزو آثار خوبش است یک مشکل جدی است. به شخصه به دیدن یک فیلم متوسط از سالور هم راضی بودم، همینقدر که شاید یک فیلم متوسط بتواند کمی او را از تجربهٔ بد «سیزده 59 » جدا کند. اما نتیجه واقعا یک افتضاح تصویری است. فیلمنامه خیلی ضعیف است. تقریبا به کل داستانی وجود ندارد. فیلم قرار بوده که مثلا فیلمِ شخصیت باشد و اتفاقات حول «گرگر» (ظاهرا جوری تله کابینِ دستی است) را هم نشان دهد اما هم شخصیت‌ها به شدت تخت می‌مانند و هم وجود گرگر به پردازششان کمکی نمی‌کند. در واقع تقریبا هیچ کدام از اعمال شخصیت‌ها علت موجهی در داخل فیلم ندارند و منطق آن‌ها مشخص نیست. گرهی در فیلم به وجود نمی‌آید که در پایان باز شود و به همین علت بیننده نمی‌داند چرا فیلم را دنبال می‌کند. ریتم فوق العاده کند است. دیالوگ‌ها مسخره و بی‌ربطند و گاهی آنقدر لوس و بی‌مزه‌اند که از شنیدنشان سردرد گرفتیم. بازی‌ها همه بد است؛ مکث بین دیالوگ‌ها، بیان بد، اطوار‌های اضافی و بی‌ربط، چیزهایی بودند که تقریبا همهٔ بازیگر‌ها انجامشان می‌دادند و در نتیجه ما نمی‌توانیم کسی جز کاگردان را مسئول هدایت بدشان بدانیم. در کل «آمین خواهیم گفت» آنقدر ضعیف است که برای خود سالور بهتر است که اکران نشود و مستقیم وارد شبکهٔ خانگی شود.

این مطلب را به اشتراک بگذارید