دسته: نقد فیلم نمایش از جمعه, 16 دی 1390 02:45
اختصاصی فیلمروز، فرهاد دل آرام - هر از گاهی مسئولین تصمیم میگیرند که چند فیلم خارجی را بر روی پرده های سینمای تهران بیاورند. این بار نوبت به نانی موررتی و آخرین فیلمش یعنی "ما یک پاپ داریم" است که این روزها در اکران است. بدون شک اگر پازولینی از خواب بیدار شود نانی موررتی را به خاطر ساخت این فیلم تحقیر میکند.
نانی موررتی را بیشتر سینمادوستان ایرانی با فیلم اتاق پسرم که سال 2001 برنده نخل طلا شد میشناسیم. به همین خاطر با توقع زیادی به تماشای این فیلم مینشینیم. اما حاصل کار اینبار چیزی فراتر از فیلمی معمولی نیست. نقطه قوت فیلم در ایده جذاب و ساختار درست فیلمنامه اش است که با گذشت زمان فیلم از دست میرود. بعد از فوت پاپ، واتیکان دست به کار میشود و پاپ جدید را انتخاب میکند. تمامی مسیحیان در دنیا منتظر هستند تا پاپ جدید برای آنها سخنرانی کند اما در آخرین لحظه پاپ جدید پا پس میکشد و برای حل این مسئله پای روانکاوی به واتیکان باز میشود.
تمامی عناصر ساختاری در فیلمنامه مشخص و درست است اما کشمکش میانی برای بیننده خسته کننده است در حالیکه نویسنده به راحتی میتوانست بیننده ای را که از ابتدا به کمک ایده ای جذاب با فیلم همراه شده است را با پیچ و خمهای داستانی که در سفر پاپ میتوانست به وجود آورد،همراه سازد. شوخی های دم دستی نانی مورتی در این فیلم جای شوخی های عمیق فیلمهای قبلش را گرفته است. شوخی هایی که هر کسی میتواند با جامعه بسته واتیکان انجام دهد. دیگر خبری از روابط پیچیده و در عین حال ساده انسانهای فیلمهای نانی موررتی خبری نیست. بیشتر شخصیتهایی که در فیلم هستند بعدی ندارند و نیازی در خود حس نمیکنند پس به راحتی بازیچه دست کارگردان میشوند. حتی عنصر روانکاوی که مورد علاقه کارگردان است و در این مبحث صاحب نظر است نیز برخلاف فیلمهای قبل او به عنصری در ظاهر قضیه میماند. از دیگر نکته های شاخص فیلم بازی "میشل پیکولی" بازیگر نقش پاپ است که یادآور نقش آفرینی های او در فیلمهایی همچون "تحقیر" و "بلِ دِ جور" است. او نقش پاپ گمشده در آرزوهای فناشده را به خوبی از آب درآورده است و عشق به تئاتر را به خوبی به بیننده انتقال میدهد. کارگردانی موررتی هم مثل همیشه ساده است و به نظر نمیرسد که چیزی غیر از این هم نیاز داشته باشد. نکته ای که فیلم را نجات میدهد، پایان آن است که تمام سرخوشی های سطحی فیلم را کمی جبران میکند تا بیننده با دیدن دروغی سالن را ترک نکند.
به نظر میرسد فقط به خاطر اینکه فیلمی خارجی در سینمای تهران اکران میشود و میدانیم که کارگردانش دو بار از جشنواره کن جایزه گرفته است، دلیلی برای مورد پسند بودن بیننده نباید باشد. اما امیدواریم که اکران فیلمهای خارجی در سینماها حتی به صورت محدود ادامه پیدا کند.
نانی موررتی