دسته: نقد فیلم نمایش از شنبه, 24 دی 1390 18:47
اختصاصی فیلمروز، فرهاد دل آرام - بعد از مدتها که فیلمی در سینما وجود نداشت که بنده در جشنواره ندیده باشم، به دیدن فیلم «چشم» آخرین ساخته جمیل رستمی رفتم. داستان فیلم درباره زنی است که باردار شده است اما به خاطر بیماری که دارد باید بچه خود را سقط کند. این در حالی است که همسرش عاشق بچه است. در این بین مرد که کارگردان سینماست تصور میکند، همسرش به او بی توجه است و دست به بازی مسخره ای میزند که به تراژدی می انجامد.
این سومین فیلم جمیل رستمی بعد از «مرثیه برف» و «ژانی گه ل» است. در فیلمهای قبل رستمی همیشه به مسائلی مربوط به کردها پرداخته است و اینبار هم نشانه هایی از این مسائل در فیلم مشهود است. نمیدانم که چه چیز این فیلمنامه به شدت ضعیف، کارگردان را جلب کرده است تا به ساخت آن بپردازد. تقریبا هیچ عنصری در فیلمنامه به درستی پرداخت نشده است. بیننده از همان ابتدای فیلم اصلا علاقه ای بین زن و مرد فیلم نمیبیند که بتواند عملهای هر دو را در قبال همدیگر و داستانی که در آن حضور دارند را درک کند، چه برسد به عشق آتشینی که نویسنده در نظر داشته است و قصد داشته در پایان به تراژدی برساند. به نظر میرسد حتی کارگردان هم سعی خاصی نکرده است تا این عشق و تمام اعمال شخصیتها را کمی به منطق نزدیک کند و یا بهتر است که بگویم کارگردان کمترین تلاشی نکرده است که ایرادهای بسیار فیلمنامه را کمی پوشش دهد. نویسنده در نظر خودش قصد دارد تا بیننده را پرده میانی به سمت داستان مرموزی پیش ببرد تا در انتهای فیلم بیننده را شوک زده کند اما آنقدر ضعیف و بدون اندیشه اینکار را میکند که بیننده از همان ابتدا دست او را میخواند. اصلا بهتر است بگویم نیازی نیست که این گره در داستان باشد و بهتر است بیننده با نقشه شوهر همراه شود تا شاید کمی به عشق دیوانه وار اما در عین حال بچه گانه او پی ببرد تا کمی به تراژدی نهایی فیلم نزدیک شود. از فیلمنامه ضعیف «چشم» هر چه بگویم کم است و مطلب را به سمت کارگردانی و بازیها میبرم. کارگردانی چنان ضعیف است که در بازی بازیگران فیلم هم نمود دارد. چنان بازیگران و نابازیگران فیلم بی حس و گاهی خنده آور بازی میکنند که در طول فیلم اعصابی آهنین برای ادامه تماشای فیلم لازم است. حتی کارگردان برای فیلمبرداری از نمایی که در فیلم تکرار میشود، از قابهای تکراری استفاده کرده است. هر قدر به مغز خود فشار میاورم نکته مثبتی در مورد فیلم نمی یابم تا در متن خود ذکر کنم و تمامی این ایرادات باعث شده تا تماشاگران فیلم تا میانه های فیلم کلافه شوند و همهمه سالن را بگیرد و در انتهای فیلم هم این کلافگی به خنده و مسخره کردن فیلم برسد.
امیدوارم که در آینده کارگردانان و تهیه کنندگان سینمای ما از فیلمنامه های ضعیف ناله سر ندهند و بیشتر به این مطلب توجه کنند که شاید خودشان در انتخاب فیلمنامه وقت کافی خرج نمیکنند و یا شناخت و سلیقه کافی نسبت به فیلمنامه ندارند.
چشم